Για τους λάτρεις της φύσης και ιδιαίτερα του βουνού η Βωβούσα αποτελεί πραγματικό παράδεισο. Ανήκει στο ανατολικό Ζαγόρι, βρίσκεται 60χλμ βορειοδυτικά του Μετσόβου και απέχει από τα Γιάννενα περίπου μια ώρα. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής από την πρωτεύουσα του νομού Ιωαννίνων προς τη Βωβούσα γίνεται ανάμεσα σε δροσερά πλατάνια, έλατα, πεύκα και οξιές δίνοντας μας έτσι μια μικρή γεύση για τις ομορφιές που θα συναντήσουμε στη συνέχεια. Φτάνοντας στη Βωβούσα αισθανόμαστε σα να έχουμε μεταφερθεί μέσα σε παραμύθι. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 1000μ περίπου και αποτελείται από γραφικά, πέτρινα σπίτια με καμινάδες και όμορφα μικρά μαγαζάκια. Η πλατεία είναι λιθόστρωτη και λιτή ενώ οι κάτοικοι του χωριού υποδέχονται τους ξένους πολύ ζεστά και φιλόξενα. Μνημείο αποτελεί η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε το 1814 και ήταν το μοναδικό κτίσμα που διασώθηκε το 1943 όταν οι Γερμανοί έκαψαν ολόκληρο το χωριό. Η Βωβούσα χωρίζεται κυριολεκτικά στα δύο από τον ποταμό Αώο, ο οποίος διασχίζει το χωριό κατά μήκος. Ο ήχος των τρεχούμενων νερών χαϊδεύουν τα αφτιά μας και μας χαλαρώνουν. Τα δύο μέρη του χωριού, δεξιά και αριστερά του Αώου ενώνονται με ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι, που χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξιο Μήτσιο. Οι όχθες του ποταμού είναι γεμάτες πλούσια βλάστηση με τα πλατάνια να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Βωβούσα είναι περικυκλωμένη από δάση και μπορεί κανείς να απολαύσει όμορφες βόλτες και πεζοπορικές διαδρομές μέσα στη φύση με πιο γνωστή αυτή που οδηγεί στη Βάλια Κάλντα.

Το μονοπάτι που οδηγεί στη Βάλια Κάλντα είναι το Ε6 και περνά στην κυριολεξία μέσα από δάση με πανύψηλα δέντρα και τρεχούμενα νερά. Η σήμανση είναι πολύ καλή και διασχίζουμε τρεις φορές το Αρκουδόρεμα κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας. Η μία από τις φορές αυτές μας δυσκολεύει αρκετά μιας και πρέπει να περπατήσουμε για 3-4 μέτρα μέσα στο ποτάμι, το οποίο στο σημείο εκείνο έχει μεν πολύ μικρό βάθος αλλά τα νερά του είναι ιδιαίτερα παγωμένα. Ύστερα από περπάτημα 41/2 περίπου ωρών καταλήγουμε στη Βάλια Κάλντα, η ομορφιά της οποίας μας κάνει να ξεχάσουμε την κούρασή μας. .

Η ΄΄ζεστή κοιλάδα ΄΄ όπως επίσης ονομάζεται βρίσκεται στην οροσειρά της Πίνδου, περικυκλωμένη από τις κορφές Φλέγγα, Αυγό, Μαυροβούνι, Αυτιά, Μηλιά και Πυροστιά. Από το 1966 έχει ανακηρυχτεί Εθνικός Δρυμός με σκοπό να προστατευτεί η εντυπωσιακή χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Τα δάση αποτελούνται κυρίως από οξιές, έλατα, πλατάνια ρόμπολα, μαυρόπευκα και βελανιδιές. Το ρόμπολο, είδος πεύκου, είναι αειθαλές, ανθεκτικό στο ψύχος, με ύψος 25-35 μέτρα. Συνήθως συναντάται σε ορεινές περιοχές (1500 – 2400 μέτρα) και υποαλπικές ζώνες και είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στις αντίξοες κλιματικές συνθήκες. Στο Δρυμό συναντώνται επίσης σπάνια ή ενδημικά λουλούδια και βότανα.

Η περιοχή αποτελεί καταφύγιο για αρκετά ζώα απειλούμενα με εξαφάνιση και κυρίως για την καφετιά αρκούδα της οποίας ο πληθυσμός έχει υποστεί δραματική μείωση. Υπολογίζεται ότι στην Πίνδο έχουν απομείνει περίπου 130 αρκούδες. Στη Βάλια Κάλντα επίσης ζουν υπό προστασία ζαρκάδια , αγριόγατες, λύκοι , αγριόγιδα και αγριογούρουνα. .Μεγάλη είναι και η ποικιλία στα σπάνια πουλιά όπως ο χρυσαετός, το σαΐνι και ορισμένα είδη δρυοκολαπτών. Τέλος στα παγωμένα νερά του Δρυμού ζει η άγρια πέστροφα.

Οι εικόνες γύρω μας είναι πραγματικά πολύ όμορφες. Το ειδυλλιακό σκηνικό ενισχύεται από τα δροσερά νερά του ποταμού, το κελάηδημα των πουλιών και τις μυρωδιές της φύσης. Οι ακτίνες του ήλιου προσπαθούν να ξεγελάσουν τα πυκνά φυλλώματα και να περάσουν ανάμεσά τους. Ιδιαιτέρα τους φθινοπωρινούς μήνες οι εικόνες είναι καταπληκτικές καθώς τα φύλλα στα πλατάνια παίρνουν ένα χρυσοκίτρινο χρώμα κάνοντας αντίθεση με το βαθύ πράσινο χρώμα των ψηλών πεύκων.

Από τη Βάλια Κάλντα ακολουθούμε το μονοπάτι που οδηγεί στις δίδυμες, αλπικές λίμνες της Φλέγγας στα 1950μ περίπου. Η πορεία προς τις λίμνες είναι ανηφορική με αρκετή κλίση και περνά μέσα από πυκνά δάση με οξιές και πεύκα. Και εδώ συναντούμε μικρά ρέματα και πηγές με δροσερό νερό που μας ξεδιψάνε και μας δροσίζουν. Τα χρώματα της φύσης είναι πανέμορφα και κάνουν τη διαδρομή μας ακόμα πιο ευχάριστη. Στα μέσα της διαδρομής το σκηνικό αλλάζει. Τα δέντρα είναι φυλλοβόλα και έχουν εγκαταλειφθεί από τα φύλλα τους. Γύρω μας υπάρχουν ψηλοί, γυμνοί κορμοί ενώ τα χρυσαφένια φύλλα καλύπτουν εντελώς το χώμα. Λίγο πριν τις λίμνες συναντούμε μια μικρή πεδιάδα και από εκεί και πέρα το τοπίο γίνεται πιο γυμνό και βραχώδες. Η ανάβαση διαρκεί περίπου 3 ώρες. Οι δύο λίμνες έχουν υψομετρική διαφορά περίπου 20 μέτρα. Έχουν νερό όλη τη διάρκεια του χρόνου αλλά το βάθος τους δεν ξεπερνά τα 50-60 εκατοστά. Μέσα στις λίμνες της Φλέγγας ζει ο αλπικός Τρίτωνας ή αλλιώς ΄΄δρακάκι ΄΄ λόγω της ομοιότητας του με μικρό δράκο. Αξίζει κανείς να ανέβει στην κορυφή της Φλέγγας στα 2159μ. από όπου η θέα είναι πραγματικά μαγευτική ιδιαίτερα την ώρα της ανατολής που οι γύρω κορυφές αλλά και τα νερά στις λίμνες βάφονται σε τόνους του πορτοκαλί και του κόκκινου.

Η εκδρομή τελειώνει με την επιστροφή μας στη Βάλια Κάλντα. Η κατάβαση είναι πιο ξεκούραστη και μας δίνει τη δυνατότητα να απολαύσουμε τη φύση γύρω μας. Ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι, αφήνουμε πίσω μας τις δίδυμες λίμνες της Φλέγγας και βρισκόμαστε και πάλι ανάμεσα στα έλατα και τα πλατάνια της ‘’ζεστής κοιλάδας’’.