Η ιστορία της Άνδρου είναι πλούσια και χάνεται στα βάθη των χρόνων. Οι πρώτοι άποικοι του νησιού ήταν οι Πελασγοί και ακολούθησαν οι Κάρες, οι Φοίνικες και οι Κρήτες. Το 1000π. Χ. περίπου το νησί κατοικήθηκε από τους Ίωνες κατά την παραμονή των οποίων γνώρισε μεγάλη ακμή και ανάπτυξη με την εκμετάλλευση του σιδήρου και το εμπόριο.

Κατά την αρχαιότητα το νησί ήταν γνωστό ως Υδρούσα και Γαύρος. Στα αρχαϊκά, κλασικά και ελληνιστικά χρόνια πρωτεύουσα της Άνδρου ήταν η Παλαιόπολη. Εξαιτίας της μεγάλης ναυτικής δύναμης που είχε αναπτύξει το νησί ευημερούσε και πρωταγωνιστούσε στις εξελίξεις. Τη μεγαλύτερη ανάπτυξή της η Άνδρος τη γνωρισε στα Γεωμετρικά χρόνια και τότε ήταν που χτίστηκε και η γεωμετρική πόλη του νησιού, η Ζαγορά. Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο Θεμιστοκλής απαίτησε χρήματα από τους Ανδριώτες οι οποίοι όμως επικαλέστηκαν πενία. Η Άνδρος αποτέλεσε μέλος της Αθηναϊκής συμμαχίας και είχε την υποχρέωση να καταβάλει 12 τάλαντα στο συμμαχικό ταμείο.

Στη συνέχεια το νησί ιστορικά είχε την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Γνώρισε ως κατακτητές τους Βυζαντινούς, Ενετούς και Τούρκους. Το 200 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέκτησαν το νησί και εξόρισαν τους κατοίκους του στη Βοιωτία επιτρέποντάς τους να πάρουν μόνο τα ενδύματά τους. Ο Άτταλος όμως, στον οποίο και παρέδωσαν το ερημωμένο νησί ζήτησε την επιστροφή τους στην Άνδρο. Στη Βυζαντινή περίοδο η Άνδρος ανέπτυξε εμπόριο μεταξοσκώληκα στο οποίο και απασχολούνταν και οι περισσότεροι κάτοικοί. Μετά την πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, το 1207 οι Ενετοί κατέκτησαν το νησί και παρέμειναν σε αυτό έως και το 1556 που πέρασε στα χέρια των Τούρκων.

Την περίοδο κυριαρχίας των Ενετών στο νησί, πολλά ήταν τα αμυντικά έργα που πραγματοποιήθηκαν, όπως κάστρα και πύργοι. Οι Τούρκοι, εξαιτίας της ηθελημένης υπαγωγής των Ανδριωτών, παραχώρησαν στον τόπο αρκετά προνόμια με κυριότερο την αυτοδιοίκησή του. Επίσης οι κάτοικοι είχαν το δικαίωμα να διατηρήσουν τη θρησκεία τους, να έχουν τίτλους ιδιοκτησίας και την ελευθερη λειτουργία των σχολείων τους.

Μεγάλη ήταν η συμβολή της Άνδρου στην επανάσταση του 1821 και αξίζει να πούμε ότι 37 Ανδριώτες ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Στις 10 Μαΐου ο λόγιος Θεόφιλος Καΐρης ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης στον πύργο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Οι κάτοικοι του νησιού συγκέντρωσαν χρήματα για να εξοπλιστούν πλοία και πολλοί από αυτούς επάνδρωσαν υδραϊκά και σπετσιώτικα καράβια. Η Άνδρος ενώθηκε με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα το 1829.